Terwijl vrijwel heel het zuiden van het land zich onderdompelt in het feestgedruis van carnaval, kiezen wij er meestal voor om het carnavalsweekend even er tussenuit te gaan. Meestal gaan we dan naar Winterberg. Voor de meesten betekent dat skiën, snowboarden en misschien vooral après-skiën. Voor ons betekent dat een flink stuk wandelen en even helemaal tot rust komen.

Ik en skiën of snowboarden is sowieso een slechte combinatie vrees ik, al moet ik toegeven me aan beide sporten nog nooit gewaagd te hebben. Uit voorzorg zou je wel kunnen zeggen. Ten eerste ben ik alles behalve sportief aangelegd en ten tweede heb ik een behoorlijk 'kwetsbaar gestel' om het zo maar even te zeggen. Desalniettemin staat leren skiën toch nog wel op mijn wishlist, want als je al die mensen (en zelfs super jonge kinderen!) zo soepel van die bergen af ziet komen, dan lijkt het zo simpel en heerlijk haha. (Ik weet dat de werkelijkheid iets anders is maar toch...)

De ene keer gaan we een heel weekend, de andere keer gaan we slechts een dagje. Deze keer kozen we voor het laatste, mede met in ons achterhoofd dat we over een paar maanden gaan verhuizen en dan nog een fikse verbouwing (daag centjes!) voor de boeg hebben. We letten daarom nu alvast goed op wat we uitgeven. Maar zo nu en dan is het toch wel heel fijn om even weg te zijn uit het leven van alledag. Ik merk dat ik pas echt goed tot rust kom als ik weg ben van alles. Een dag vrij in huis rommelen heeft toch een heel ander effect. Vaak wordt mijn to-do lijst daar alleen maar veel langer van haha.



Vaste prik is een warme chocolademelk met slagroom drinken bij skihutte Rauher Busch. Het is altijd even goed uitkijken om bij die skihut te komen omdat je de piste moet oversteken, maar gelukkig is dat tot nu toe altijd goed gegaan. De prijs voor een simpele chocolademelk uit de automaat met een dot slagroom uit een spuitbus vind ik eigenlijk idioot hoog. Daar betaal je 3,50 voor. Maar ik ben nou eenmaal een sucker voor tradities dus ontkomen we er niet aan. Dan maar extra genieten van die veel te dure chocolademelk.



Daarna zijn we verder gereden naar de Kahler Asten. Dat is een 842 meter hoge berg waar je echt prachtig kunt wandelen. Er zijn diverse wandelroutes uitgezet. Net op het moment dat we besloten hadden welke richting we op zouden gaan, belandden we in een soort van sneeuwstormpje. K-k-k-k-k-o-u-d-d-d-d-d! Die sneeuw die op volle snelheid in je gezicht waait is echt heel koud! Maar hee, we kwamen om te wandelen dus dat gaan we dan doen ook.



We hadden het goede idee om snel de bossen in te gaan, zodat we wat minder last zouden hebben van de koude wind. Dat betekende een, achteraf gezien, toch wel erg steile helling naar beneden. Gelukkig ben ik inmiddels heel bedreven in de boompjes-techniek (van boompje naar boompje lopen/glijden/schuiven). Dat kon helaas niet voorkomen dat ik de laatste meters al glijdend naar beneden ging (zonder boompjes binnen bereik). Maar ik was wel snel beneden, daar valt niks van te zeggen!



We hebben echt intens genoten van de prachtige bossen bedekt onder een dikke laag sneeuw, zoals je op de foto's kunt zien. Op de middelste foto moet je overigens wel heel goed kijken waar ik naar toe wijs, maar ik had L 'hartje' F geschreven in de sneeuw. Op de foto niet zo goed zichtbaar, maar de intentie was goed :-)

Na een dik uur wandelen, glijden en klimmen kwamen we moe en door-en-door koud (ik althans, mijn vriend is wat meer gemaakt voor de kou dan ik geloof ik) terug bij ons vertrekpunt: Berggasthof Kahler Asten. We hadden gepland daar te gaan eten, maar al snel kwamen we tot de bedroevende conclusie dat het restaurant dat zich voorheen op de eerste etage bevond alleen nog ontbijt serveert voor de hotelgasten. Op de benedenverdieping waar een self-service restaurant is gevestigd worden voortaan ook  vanaf 17.00u a la carte gerechten geserveerd. De sfeer is daar echter wat mij betreft ver te zoeken en lijkt in niets op het restaurant wat zich voorheen boven bevond. Daarom besloten we alvast wat richting huis te rijden en onderweg nog een hapje te gaan eten.

Uiteindelijk bleek drie keer scheepsrecht want ook het tweede restaurant waar we naar op zoek waren, bleek niet meer te bestaan. Uiteindelijk belandden we bij 'Der Grieche' in Meschede. Het eten was oké, maar zeker niet meer dan dat (als het dat al was). De rijst smaakte voornamelijk naar tomatenpuree en de erwtjes en worteltjes die er in zaten kwamen rechtstreeks uit blik/glas. De kalamares die ik had, waren gruwelijk vet en ook bij mijn vriend ontstond op zijn bord een vettige substantie. Het is dat we honger hadden, zullen we maar zeggen.



Maar we kwamen wèl met lege hoofdjes thuis en daar was het toch vooral om te doen geweest.