Anderhalve week geleden hadden we eindelijk weer eens tijd om naar de markt te gaan. Mijn oog viel op prachtige zalmmoten en zeetong. Die laatste maak ik bij voorkeur à la meunière. Voor de zalmmoten had ik wat anders in gedachten, namelijk teriyaki.

Op het internet en in kookboeken wemelt het van de recepten om teriyaki saus te maken. Maar wat is teriyaki nou eigenlijk precies? Het viel me op dat de ingrediënten voor teriyaki en yakitori vaak niet veel van elkaar verschillen. Dus wat is het verschil dan tussen beiden?

Zalm spinazie quiche

Het eerste recept van het nieuwe jaar is meteen één van mijn persoonlijke favorieten: zalm spinazie quiche. Het is een recept wat heel makkelijk te maken is en niet veel tijd kost.

Ik ben ongetwijfeld niet de enige met een volle agenda en dan wil je niet altijd veel tijd in de keuken doorbrengen. Je zult het dan ook vast wel herkennen, dat je het eigenlijk voor je gevoel te druk hebt om lekker te koken. Dan is deze zalm spinazie quiche echt een aanrader. De meeste tijd zit hem in de periode dat hij in de oven staat, maar dan kun jij ondertussen nog heel veel andere dingen doen. Ideaal toch. En daarna is het alleen nog maar aanschuiven.

Heb je nog wat over, dan kun je dat ook heel goed invriezen. Handig als je agenda weer eens uitpuilt!

Bloemkool is echt een oer-Hollandse groente. Vroeger aten we die altijd met een bloempapje met nootmuskaat. Jeugdsentiment! Maar behalve koken kun je echt nog veel meer met deze groente. Zo kun je hem bijvoorbeeld rauw eten, frituren of wokken.

Hopelijk kunnen we volgend jaar bloemkool uit eigen tuin eten. Dat zou echt een feestje zijn. Het zou overigens ook de eerste keer zijn dat ik dan een zelfgekweekte bloemkool eet, want ondanks dat ik dit jaar wel bloemkool gezaaid had, heeft niets het overleefd. Dat is grotendeels mijn eigen schuld vrees ik, want door de verhuizing hebben sommige plantjes echt te weinig aandacht gekregen. Maar we doen volgend jaar gewoon weer een nieuwe poging!

Ik weet niet meer precies wanneer mijn liefde voor garnalen begonnen is. Ik denk een jaar of twaalf geleden. Tot die tijd vond ik het maar enge beestjes met die sprietige pootjes. Ik kende ze eigenlijk ook alleen uit restaurants, waar ze ze toch vaak serveren met kop en pootjes en je ze zelf nog moet pellen. Dat was geen beste eerste kennismaking.

Inmiddels ga ik juist op zoek naar garnalen op de menukaart, want ik vind ze echt heerlijk. Thuis gebruik ik regelmatig gepelde garnalen. Dat scheelt een heleboel tijd en meestal bereid ik ze ook zo dat gepeld handiger is. Dat is ook in dit gerecht zo, want het is totaal niet praktisch om de kop en pootjes nog te moeten verwijderen als ze helemaal onder de saus en kaas zitten. Dat geeft zo'n rotzooi. Mijn voorkeur gaat wel altijd uit naar rauwe garnalen, omdat ze al snel te ver doorslaan als je voorgegaarde garnalen gebruikt.

Met dit recept ben ik stiekem echt wel heel erg blij. Garnalen is sowieso iets waar ik echt gek op ben. Eigenlijk best wel grappig, want tot een jaar of tien geleden vond ik ze echt heel eng en vies. Nu is het 9 van de 10 keer zo dat wanneer we gaan uiteten en er garnalen op het menu staan, ik die zal kiezen. Tenzij ik ook voor een schotel kan gaan, waar garnalen onderdeel van zijn of wanneer ik als voorgerecht garnalen gehad heb (en zelfs dan...) . Hoe dan, met garnalen zit je bij dus eigenlijk altijd goed.

Hoe gek is het dan dat je echt heel erg goed moet speuren naar een recept met garnalen op mijn blog. Tijd om daar eens heel snel verandering in te gaan brengen.

Dit Toscaanse garnalenpannetje is heel erg lekker met pasta, maar ook met bijvoorbeeld brood. Dat kun je heerlijk dippen in de saus... Ik krijg er spontaan trek van!